De Hopi Maze is geen doolhof,

het is een labyrint.

Deze zeer interessante vaststelling deed ik gisteren. Ik was me wel bewust van het verschil maar had er nog nooit eerder over nagedacht.

Een doolhof heeft meerdere paden, doodlopende wegen en je kan er in verdwalen.

Een labyrint heeft 1 weg die naar het midden leidt. Je kan er niet verdwalen.

Het eerste verhaal dat ik ooit hoorde over deze bijzondere symbolische plek was natuurlijk het verhaal van de Theseus, Ariadne en de Minotaurus. Ik herinner me dat ik het zeer triest vond voor de half mens half stier figuur. Hoe eenzaam moet hij zich gevoeld hebben in dat doolhof.

Want dat was het blijkbaar toch, een doolhof. Anders zou Theseus toch helemaal geen draad nodig hebben gehad en paste Ariadne niet in het verhaal.

Het labyrint is ook terug te vinden in de Keltische verhalen.

Bij de Sami vond ik ook labyrinten terug. Het viel me op dat deze vorm wel heel gelijkend was met de Hopi Maze. De Sami en de Hopi hadden eenzelfde voorstelling, het enige verschil is dat ze elkaars spiegelbeeld zijn.

Labyrinten zijn eeuwenoude symbolen die overal ter wereld zijn terug te vinden.

Het labyrint op de foto is getekend op de vloer van de casco ruimte waar mijn schilderijen over de Hopi zullen hangen. Het is een plek waar verval en vernieuwing elkaar ontmoeten.

Een ruimte in Schellebelle die binnenkort zal verdwijnen en plaats zal maken voor nieuwe verhalen.

Tijd voor rituelen om het ritme van het leven te eren en te vieren.

Te zien in KIDMIE 5 in Schellebelle 30.08 - 20.09

KOYAANISQATSI (1982)

KOYAANISQATSI (1982) raakte me vanaf de eerste minuut.

Ik zag de film zo’n 20 jaar geleden voor de eerste keer en het liet me sindsdien nooit meer los.

Deze film is meer dan zomaar wat beelden. Deze film is pure poëzie. Het is meditatief, contemplatief, hypnotiserend door de beelden en de muziek.

Wat meer uitleg over de film zelf.

“KOYAANISQATSI komt uit de Hopi-taal (de oudste Indianenstam in de VS) en betekent zoveel als "een leven uit balans". Godfrey Reggio besloot deze film te maken nadat hij een tijd bij de Hopi had geleefd en van hen het verwijt had te horen gekregen dat de zogenaamde "beschaafde" Amerikaan niet leefde maar door zijn technologische uitvindingen werd geleefd.

KOYAANISQATSI is dan ook een poging om de kijker aan het denken te zetten over de westerse beschaving

Reggio: “Ik wou de toeschouwers tot aan de grens van hun uithoudingsvermogen brengen plaatste daarom de pure natuur kontra de beschaving en vertaalde dat samen met kameraman Ron Fricke in adembenemend mooi gestroomlijnde beelden. De toeschouwer zal KOYAANISQATSI ondergaan als een vizuele orgie, die tegelijk een spektaculair en mystiek fresko wil zijn.”

KOYAANISQATSI is een hallucinant kijk- en luisterspel dat tot hiertoe zijn weerga in de filmgeschiedenis niet kent.”

De inspiratie voor mijn werk, te zien tijdens de expo van Kidmie 30/8 6/9 13/9 20/9

Over AI 

Een gesprek aan tafel leidde tot de gedachte ‘ben je zelf aan het woord of spreekt het trauma in jouw plaats’

Wanneer we iets als grensoverschrijdend ervaren is dat jij aan het woord of spreekt het oude trauma op dat moment?

Wanneer een trauma nog niet echt zichtbaar is voor onszelf neemt het vaak ongezien het woord. Het spreekt op onverwachte momenten. Het kiest z’n tijdstippen zelf uit zonder jouw toestemming. Het beschuldigt, het roept en het tiert.

Facebook geeft het een vrijgeleide. Het laat traumawoorden los in het open digitale landschap.

En het vermenigvuldigt zich, razendsnel!

Het maakt andere traumawoordjes wakker en inviteert hen om mee buiten te komen spelen, in het bos, tussen de éénen en de nullen.

Het verschuilt zich onder Ai vriendjes. Het groeit mee in de fake news verhalen.

Het zit ondertussen verankerd in het brainfood dat scrollers te eten krijgen.

Zodat het totaal ongezien naar de buitenwereld kan kruipen om daar verder te woekeren tussen het onkruid in onze tuin.

Een hele goeie maandag gewenst

PS ik stelde de volgende vraag aan Ai: “Spreek jij of spreekt er iets in jouw plaats?”

Ai zegt “Nee, er spreekt niets of niemand in mijn plaats. Ik ben een AI-assistent en ik genereer deze tekstreacties rechtstreeks zelf op basis van jouw invoer.”

(Ter illustratie, digitale collage ‘Feeding the beast’)

Gewoon omdat het kan

Deeyah Kahn interviewt daders van huiselijk geweld. Om te kunnen begrijpen waarom vrouwen geweld wordt aangedaan gaan we moeten durven kijken naar wie de daders zijn. Wat is hun motivatie, hoe werkt dit in hun hoofd. Onderstaand filmpje is behoorlijk confronterend. Het naar de keel grijpen is iets dat ik zelf ook heb ervaren. Nu begrijp ik de symboliek ervan. Ze willen de woorden stoppen en zullen er alles aan doen om dit te kunnen bekomen. En waarom ze het doen? Gewoon omdat het kan. Gewoon omdat de gelegenheid en de mogelijkheid er is.

Ik denk dat we hiermee aan de slag moeten. Dit zit veel dieper verweven in het maatschappelijk netwerk dan dat we denken en het is goed dat reportages als deze worden gemaakt. Maar dit is tegelijkertijd nog maar een topje van de ijsberg

Gezond ?

Zou elke vrouw dan echt een potentiële drager kunnen zijn voor borstkanker?

Dat vroeg ik me af toen het gesprek over mammografie en echo’s ging.

Moeten we er niet eerder van uitgaan dat iedereen potentieel ‘gezond’ is en dat ziek zijn een uitzondering is?

We kunnen wel iedereen screenen maar is dit nuttig?

Geen twijfel dat de screening resultaat oplevert, kankercellen worden vroegtijdig ontdekt en mensenlevens worden gered.

Helemaal mee eens.

Maar wat betekent dit op lange termijn? Zijn alle vrouwen bang voor borstkanker?

Uiteindelijk zijn er toch bepaalde kankers die ook mensenlevens kosten waar men niet aan screenen denkt.

De gedachte die me vaak overvalt tijdens zo’n gesprek is de volgende, zou het niet nuttiger zijn om van elke patiënt (waar kanker is vastgesteld) een schema van het hele doen en laten op te maken.

Alles. Dus ook of iemand angstig in het leven staat of niet. Hoe iemand eet, wat er gegeten wordt. Waar die persoon woont. Erfelijke aanleg. Dus echt een volledige screening van het hèle doen en laten.

Zouden we dan niet kunnen inzetten op het voorkomen in plaats van massaal borsten te pletten en een martelmachine?

Alleen maar een gedachte…

(Mixed media ‘the money machine’

Het is de schuld van de klimaatactivisten!

Ik las net het stukje van Dirk Draulans, onze Belgische Bioloog en journalist, voor de vijfde keer.

Ik viel van mijn stoel toen ik las dat Greta Thunberg nu een kop van jut is en dat er mensen zijn die haar de schuld geven.

Ook de partij Groen is schuldig, want zij maakten van het klimaat nooit een punt.

Toen viel ik nog eens van mijn stoel.

Ook artikels zoals ‘het zijn de pyromanen, zij zijn de reden dat die apocalyptische vuurverwoesting nu plaatsvindt’

Nu lig ik al even plat op de grond.

Ik zat in 2006 toen de docu ‘An Inconvenient Truth’ uitkwam in een ander leven. Geen TV, slapen op een matras de grond in mijn winkel, 1 stoof, dikke truien en sokken om warm te blijven in de winter, geen zetel, geen dekentje… we keken toen naar An inconvenient Truth.

Twintig jaar geleden werden we ook al verwittigd en de wereld deed niets.

Het koppig ontkennen van het verleden zal ons de das zal omdoen.

Er zijn zelfs oude volkeren en stammen met afstammelingen die vandaag leven in reservaten in de Verenigde Staten van Amerika die de wereld hebben verwittigd.

Gaan we hen ook de schuld geven van dat wat we vandaag zien en voelen?

Nu het eindelijk zover is en de voorspellingen letterlijk voor onze neus staan nu gaan we nog blijven ontkennen???

(Inkt op papier ‘de dans der blinden’

De sleutel

Gisteren was de dag dat ik de sleutel terug gaf.

Het verhaal van de plek ‘Viktoria Bloom’ in Drongen is afgesloten. Nu even wat tijd om mijn ervaringen van de afgelopen maanden te ordenen.

Wat neem ik mee uit deze ervaring.

Afsluiten van huurperiodes van woningen waar ik lang geleden leefde of handelspanden die ik huurde hebben me ooit pijnlijke situaties gebracht. Gekeurd worden, gewikt, gewogen, bekritiseerd, afgebroken, spanning, niet goedgekeurd, slordig en vuil bevonden en dat allemaal voor de huurwaarborg.

Ik heb leren buigen omdat barsten me meestal zware hoofdpijn oplevert.

Flexibel buigen.

Buigzaam als riet.

….

Gisteren bracht me dus even naar toen, naar de tijd van barsten en breken.

…

Het was mooi hoe de teruggave van de sleutel heel sereen, open en oprecht plaatsvond.

Dit was een moment van healing.

Een moment waarop wat ooit een trauma was nu een mooie roze fluwelen strik krijgt. Een examen waar je voor slaagt. Een diploma dat je mag ontvangen. Een goed gedaan schouderklopje.

De angst in de ogen kijken en merken dat je jouw eigen spiegelbeeld ziet.

En dat spiegelbeeld lachte gisteren.

Met een knipoog.

Galerie Viktoria Bloom gaat vanaf 15/8 verder op Rodeberg 12 in Mariakerke

Onze omgeving brandt

Ik hoop dat we tijdens onze heftige discussies over al dan niet witte mannen beseffen dat een groot deel van onze nabije omgeving brand.

Het Frankrijk waar velen onder ons wel eens met vakantie zijn geweest. Het Spanje waar we wel mooie herinneringen hebben opgebouwd dragen de gevolgen van de hitte en de droogte.

Mensen worden geëvacueerd, dieren zitten vast, op de vlucht voor vuur.

Een volgende hittegolf staat ook hier voor onze deur terwijl heel veel mensen leven in beton en steen. Het verschil tussen arm en rijk laat zich zien in sterfte cijfers.

In plaats van tegenover elkaar te staan met harde woorden kunnen we ook op bezoek gaan bij elkaar en aan tafel de onderwerpen bediscussiëren. Dan leren we mensen ook echt kennen en hebben we tegelijkertijd misschien meer overlevingskansen tijdens de crisis waar we allemaal in vast zitten.

Het veranderende klimaat zal ons verplichten om samen te werken.

In vele discussies gaat het over huidskleur, over gender, over religie.

Natuurrampen maken daar geen onderscheid in.

Wat catastrofes van die aard ons laten zien is het verschil tussen arm en rijk.

Tussen een kans tot overleven of niet.

De werkelijke toekomst zit in de verbinding met de natuur, onze aarde.

De foto is een mixed media werk met de titel ‘The Tree Lady’ en vandaag nog 1 keer live te zien in Hof van Ryhove tijdens deze laatste dag van de Gentse feesten. Van 15u tot 19u staan voor de laatste keer de deuren open.

Art Against Violence gaat ook over geweld tegen onze eigen natuur.

She’s in my bedroom

She’s always there daar achter de deur in het hoekje.

Art is serious business she says.

If you don’t want to be serious about it,

don’t be an artist.

De geest van Patti Smith hangt nog in de kamer. Haar manier van in de wereld staan vind ik enorm inspirerend. Zij is mijn Jim Morrison

Ik zag deze morgen een interview van een enkele jaren geleden met Werner Herzog, je weet wel legendarische filmregisseur, acteur, producent, scenarioschrijver enz. met een ongelofelijke en vooral énorme lijst aan klassiekers.

Zijn visie over hedendaagse kunst en de kunstwereld is zo spot on.

Hij heeft zich herhaaldelijk uitgesproken over zijn afkeer van de hedendaagse kunstwereld.

Ook tegenover de hedendaagse kunstmarkt staat hij uiterst sceptisch. Hij omschrijft die als een “zeepbel van fictie” en een “criminele zwendel”, waarin galerieën, veilinghuizen, curatoren en kunsttijdschriften verwikkeld zijn in een hechte, wederzijdse samenzwering om prijzen kunstmatig op te drijven en een opgeklopte belangstelling te creëren.

Voila, wat ik zie in de kunstwereld is blijkbaar toch niet zo bizar.

Daarom heeft de wereld vandaag, meer dan ooit, mensen nodig die hun verantwoordelijkheid nemen. Mensen die zichzelf zijn en zich durven uitspreken. Kunstenaars die durven denken en doen en een verhaal hebben en geloven in wat ze in de wereld zetten.

We hebben méér dan ooit nood aan échte authentieke creaties waar de ziel de kijker letterlijk VAST PAKT.

De kunstwereld is in slaap gewiegd. Ze is gevallen voor de verleiding van de ‘schoon beeldekes’ en the big money machine. Kunstenaars zijn omgetoverd tot tijdelijke geldkoeien die gedwee in de rij staan te wachten om even op het podium te staan om nadien gefileerd en koud geserveerd te worden aan de zielloze Rich and Famous met de likes de wows en de Ohs) Die 15 minutes of fame waar Warhol het over had, die bestaan al lang niet meer.

Anno 2026 gaat het over de 1,5 second of fame, instant applaus en hopla you’re just another drop in the great big internet ocean.

Over astrologie

Waarschijnlijk was ik 19 toen ik voor het eerst een boek kocht over astrologie.

Een dun boekje uit een reeks van twaalf met enkel informatie over het zonneteken.

Het juiste boekje kiezen was al een hele opdracht want volgens de populaire astrologie uit de boekskes was het voor mij soms kreeft en soms leeuw.

Hoe kon dat nu?

Dat zette het hele proces in actie.

Sinds die dag is astrologie nooit meer weggegaan uit mijn leven. Ik wou het ontdekken, doorgronden, bestuderen, ontleden en vooral begrijpen.

Een systeem dat al eeuwen bestaat, is doorgegeven in een gigantische hoeveelheid geschriften, enorm fascinerend.

Veel bekende astrologen schreven er boeken over. Zelfs de sceptici maakten er tijd voor om erover te schrijven.

Elke astroloog heeft ook een eigen vocabulaire, een eigen manier van verwoorden van datgene wat moeilijk te verwoorden is. Vele boeken begreep ik maar half. Ingewikkelde zinnen, voor mijn hoofd moeilijk begrijpbare of soms zweverige constructies. Maar vooral té abstract.

Tot ik een paar weken geleden viel op een boek dat geschreven was door iemand wiens taal ik plots wel begreep. Denkpatronen die ik kon volgen, bevindingen die ik zelf ook al had gevonden, een beeldentaal die communiceerde met mijn beeldentaal, een visie die alle deuren tegelijkertijd heeft opgezet.

Zoiets als….

misschien staat de blauwe bloem al een hele tijd gewoon voor jouw neus en heb je gewoon de juiste bril nodig om haar te zien

Mina Loy

“Er is geen leven of dood" is een beroemd, minimalistisch gedicht van de modernistische dichteres en kunstenares Mina Loy (1882-1966)

Ik leerde Mina Loy, schrijfster van het feministische manifest, kennen tijdens de lock down. Haar portret stond in het boek van de fotograaf/kunstenaar Man Ray.

In 2020 was er nog maar weinig te vinden over deze bijzondere vrouw.

Vandaag, zes jaar later, zijn er al heel wat meer boeken op de markt.

Dit gedicht heb ik de afgelopen dagen meerdere keren gelezen. Het intrigeerde me hoe Mina Loy de wereld zag op dat moment, in die tijd.

Van alle vrouwelijke kunstenaars die men nu aan het ontdekken zijn vind ik haar 1 van de meest unieke omwille van haar pure vrouwelijke lijnen en vrouwelijke ‘zijn’ en vrouwelijke blik op de wereld.

Het gedicht werd voor het eerst gepubliceerd in 1914 in het avant-gardetijdschrift Camera Work.Het gedicht breekt op radicale wijze met traditionele ideeën over het menselijk bestaan, moraliteit en de natuur door uitersten tegen elkaar weg te strepen.

En dan nu, het gedicht

There is no Life or Death,

Only activity

And in the absolute

Is no declivity.

There is no Love or Lust

Only propensity

Who would possess

Is a nonentity.

There is no First or Last

Only equality

And who would rule

Joins the majority.

There is no Space or Time

Only intensity,

And tame things

Have no immensity.

De foto van Stephen Haweis, de man van Mina Loy, vind ik de mooiste foto van haar.

Minder weergeven

Verbazing

Soms kijk ik met grote ogen van verbazing naar de wereld.

De voorbije dagen zag ik hoe een podcast, een gesprek over astrologie en pijnlijke taboeonderwerpen van de wereld, een hele hoop reacties teweeg bracht.

Een woord wordt gezegd, een taboe wordt benoemd in een amicale setting. Een gesprek tussen mensen die elkaar al jaren kennen en de waarde van elkaars woorden kunnen inschatten. Dat gesprek wordt de wereld ingestuurd. Het woord wordt een sneeuwbal. De sneeuwbal wordt een lawine en het hele landschap verandert plots in gedempt geschreeuw.

Binnen de minuut heeft iedereen een mening over iets en over iemand. Alle reacties worden ongezouten en instant de wereld ingestuurd. Er worden stempels gedrukt die zeker sporen zullen nalaten.

Dit deed me nadenken over hoe podcast kunnen werken. Een gesprek tussen vrienden kan ontaarden in een nachtmerrie wanneer je deze deelt met de rest van de wereld.

Mensen die niet aanwezig waren in het gesprek, mensen die enkel kijker en luisteraar zijn kunnen toch geen eerlijk en objectief oordeel vellen?

Een verhaal over hoe de rest van de wereld plots in jouw huiskamer komt te staan en binnen jouw veilige persoonlijke vier muren komt schreeuwen

(Tekening ‘Taming the social media creature’)

Wanneer de buitenwereld de enige veilige plek is….

Een beeld dat plots naar boven kwam toen ik deze morgen las dat het vandaag vijf jaar is geleden dat Ilse Uyttersprot haar genadeslag kreeg toegewezen.

Wat ging er om in die man die dacht dat agressie een oplossing zou zijn?

Een huis, de vier muren van een kamer zijn voor de ene een veilig geborgen nest. Voor de andere is die veilige plek een ruimte waar hij of zij niet gezien wordt door de buitenwereld en de woede ongezien mag roepen en tieren.

Wanneer die twee samenkomen krijg je een verwoestend recept.

https://artagainstviolence.be

(Foto Polaroid SX70 ‘the empty house

Welcome to the new Renaissance

Deze morgen werd ik wakker met een interessante gedachte. Astrologisch gezien hangt er heel wat in de lucht, astrologen spreken erover.

Het oude leven spartelt en wil kost wat kost in leven blijven.

Terwijl nieuw leven ongeduldig staat te trappelen om er volop voor te gaan.

Wat als we vandaag aan de poort staan van een nieuwe Renaissance?

Na een periode van verval de wedergeboorte van een nieuwe gouden eeuw.

Met die gedachte ga ik mijn laatste dag in. De laatste dag met het label Morgen krijg ik een nieuw cijfer opgeplakt. De zon staat bijna terug op de plek van de energie van mijn ontstaan. Ik zie die Renaissance helemaal zitten

(Schilderij gaat over nieuwe visie, het innerlijke weten )

Ken jij al jouw maskers?

Ik ging ernaar op zoek tijdens mijn reis door het verleden.

In het fotoalbum met alle beelden uit mijn kleutertijd vond ik het eerste exemplaar.

Het masker dat ik maakte op school, voor carnaval.

Het beeld op de foto laat me zien dat het had gesneeuwd. Ik stond met een gestreept coltruitje, donkerkleurige broek en rubberen botjes in de tuin.

Mijn haar in een carré kapsel met omhoog geslapen piekjes die alle kanten uit schoten.

Mijn handjes, stoere look, in mijn broekzak.

Mijn gezicht verborgen achter een kartonnen masker.

Een kleurrijk masker waar ik pareltjes op had gekleefd.

Dat moet vast en zeker mijn eerste masker zijn geweest.

Ik was vijf.

Dat is vijftig jaar geleden.

Happy face, sad face, angry face

Poker face

(Polaroid picture mix self portrait

De ideale compositie

in een Japans restaurant

De fotoverzameling in mijn telefoon zit vol met verhalen. Elk beeld activeert een film in mijn hoofd.

Elke ochtend ga ik op zoek naar een herinnering.

Vandaag is het Japanse soep.

Onderstaande foto wat in eerste instantie een food selfie. Later heb ik dit beeld digitaal bewerkt.

Ik nam een foto van de soep omdat ik een ideale compositie zag in het voedsel dat ik geserveerd kreeg in een Japans restaurant in Parijs. Het kleine etablissement bevond zich naast een kledingzaak waar prachtige Martin Margiela schoenen stonden geïnspireerd op de 15e eeuwse Tabi Japanse sokschoenen met de geïsoleerde grote teen. Het icoon van Margiela’s oeuvre.

Nooit heb ik zo’n paar schoenen gekocht.

Niet dat ik het niet mooi vond. Maar de gedachte aan kamelen kreeg ik gewoonweg niet uit mijn hoofd.

(Foto. De ideale compositie in een Japans restaurant in Parijs.)

Sneller vlugger veel

Sneller, vlugger,

veel.

Meer,

nog meer, liefst alles

Nu!

Direct!

Wat een vermoeiende wereld.

Nog meer Gentse feesten, liefst nog langer of in ieder geval een stuk meer in de nacht, om nog veel meer drank te kunnen verkopen aan hen die toch al zat zijn.

Ik kocht in 1996 een ticket voor 1000 Belgische frank (laat het even binnenkomen, inderdaad, VIJFENTWINTIG EURO!) en belandde op een niet uitverkochte Torhout (de helft van Torhout Werchter weet je wel) en stond op de eerste rij en kon Bowie bijna proeven.

Dertig jaar later…

Ach, ben ik nu al te oud voor deze wereld of is de rat race compleet doorgeslagen.

In ieder geval, ik maak beelden met mijn polaroid waar de tijd even mag blijven stilstaan zodat ik opnieuw kan ademen

Vrolijk

Vorige week nam ik terug de boeken op over de innerlijke bedrading. Een aanvraag om een horoscoop te bekijken zette dit in beweging.

Het verdiepen in astrologie komt meestal in golfbewegingen. Wanneer de beweging zich aandient trek ik mijn denkbeeldige wetsuit aan en neem mijn denkbeeldig surfboard uit mijn denkbeeldige kast.

Zwem even mee.

Vandaag las ik een stukje over de maanskoop bedrading. Iets wat ik graag wil delen.

“Werken aan onszelf is het beste wat we voor anderen kunnen doen. We zijn allemaal nauw met elkaar verbonden op het diepste niveau. We zijn Een”

Ik ken geen betere oplossing voor een betere wereld dan gewoon het beste uit onszelf te halen.

Weet je nog, die steen uit de rivier waar Bram Vermeulen over zong.

Het water op aarde loopt er sindsdien een beetje anders. Dat niveau.

Onderstaande foto is een mooie illustratie en maakt altijd weer vrolijk als ik ernaar kijk. Geïnspireerd door de foto van Picasso en Françoise Gillot nam ik de parasol ter hand en mijn muze Nika, de border collie, ging op de loop.

In ieder geval probeer ik het beste baasje ooit te zijn voor mijn allerliefste viervoeter, in echte en oprechte verbinding

Over geweld

Nu we stilaan geïndoctrineerd en gemanipuleerd worden en door het strot geduwd krijgen dat geweld nodig is om stoute en ongehoorzame burgers door gemaskerde petjesdragers met een nekgreep uit bijeenkomsten te plukken. Nu we leven in een wereld waarin men eerder kiest voor een geoorloofde thoracale controle omdat men vergeten is dat praten misschien ook een optie is.

Moeten we ons niet stilaan gaan afvragen of dit werkelijk de wereld is waarin wij willen leven?

Of gaan we wachten tot het veel te laat is….

Mensen die kiezen voor geweld kunnen we die niet allemaal op een eiland droppen waar ze elkaar naar hartelust kunnen knuffelen en hen leren dat gewoon praten echt helpt

(Give people back their brain)

Vanessa Bell

De dromerige blik van Vanessa Bell.

Ze blijft een boeiende figuur om te tekenen de zus van Virginia Woolf.

Ze was kunstschilder, binnenhuisarchitecte, lid van de Bloomsbury groep.

Vanessa ontwierp en maakte zelf ook covers van de boeken van Virgina Woolf in houtsnede.

(BIC portret van Vanessa)

Jules Verne

Het schilderij had nog geen titel toen ik het twee jaar geleden omhoog hing in Assenede tijdens de buitenexpo die Galerij Stichting Pim De Rudder organiseerde.

Ik doopte het toen ‘Jules Verne’.

Een wereld waarin ik kan verdwijnen.

Loop even mee in het schilderij….

Toen ik het werk een naam wou geven zag ik de constructies van een negentiende-eeuwse machine, bruggen, stoomleidingen, scheepsrompen of de metalen ribben van een onbekend voertuig.

Dit plus mijn fascinatie voor boeken, nostalgie en steam punk resulteerde in Jules Verne, dé schrijver die gefascineerd was door technologie.

Het schilderij brengt me naar dat ongekende, misschien 1 van die Jules Verne machines die me naar die droom oorden kan vervoeren. De lichtgekleurde rechthoek omlijst door een rode lijn lijkt een portaal. Is het een venster, een deur, een luchtsluis, een observatiekamer?

De rode rand suggereert iets, een doorgang naar een andere wereld? In Vernes romans is het steeds het begin van een nieuw avontuur. De onderaardse wereld in Reis naar het middelpunt der aarde of de gesloten ruimtes van de Nautilus in Twintigduizend mijlen onder zee.

Het schilderij verbeeldt Vernes belangrijkste thema, de overtuiging dat elke deur naar het onbekende eerst geopend moet worden door de verbeelding.

Nu te zien in de etalage in Galerie Viktoria Bloom

www.viktoriabloom.be

The message

When you don’t know the symbol you don’t get the message.

Overtollige informatie zorgt voor onzichtbaarheid van essentiële basiskennis.

Reactivating the brain with a kick start

(Uit de reeks: Big message in a tiny picture)

Over up and down

What is up and what is down?

Het houdt mijn brein wakker.

Daarom werk ik graag aan aquarel op papier en laat me leiden door de beweging van het water.

Tijdens het creëeren zit er geen bepaalde richting in. Enkel de kleurkeuze is mijn leidraad in het verhaal.

De kleuren kunnen misschien verwijzen naar de lucht, water of het groen van de natuur. Maar al het andere roept geen directe associatie op met dingen die we kennen.

Vandaag vind ik de liggende zijde boeiender. Ik zag er plots een flessenvorm in die ik nog niet eerder had ontdekt.

Uit het boek ‘het creatieve brein’ (2016) van arts en neurobioloog Dick Swaab: “figuratieve kunst doet een beroep doet op herkenning en esthetiek, abstracte kunst vraagt het brein om bestaande patronen te doorbreken, wat de creativiteit stimuleert.”

Swaab koppelt dit ook aan hoe ons brein geprogrammeerd is.

Toch kan de leeftijd hier ook een rol spelen schrijft hij.

Als mensen ouder worden hebben ze soms de neiging om de voorkeur te geven aan abstracte schilderijen boven figuratieve, simpelweg omdat het brein dan meer uitgedaagd wordt om nieuwe verbindingen te leggen.

Misschien hebben we om de wereld te redden gewoon meer abstracte kunst nodig om al die vastgelopen breinen te activeren

Kunst als reddende engel, hoe schoon is dat.

Vrouwelijk / mannelijk

Ik gooi mezelf liever in het onbekende gewoon omdat het spannender is dan mezelf te herhalen en altijd netjes eenzelfde soort werk af te leveren.

Onderstaand werk behoort tot de onbekende weg. Zoekend naar hoe het ‘vrouwelijke’ en ‘mannelijke’ werken naast elkaar. Geen portret, wel vormen en kleuren om uit te zoeken hoe het voelt.

Dat is waar dit werk over gaat. Is er verbinding tussen het vrouwelijk en het mannelijke?

Ik neem jullie even mee in het werk.

De grote donkere, ovale vorm rechts vertegenwoordigd het vrouwelijke principe. Haar ronde, omhullende contouren doen denken aan een baarmoeder, een ei, een lichaam of een beschermende ruimte. Ze neemt veel plaats in het beeld in en straalt een stille kracht uit.

Links daarvan staat de verticale blauwe vorm, een fallische figuur.

De rechte lijn contrasteert met de ronde vormen eromheen. De fallus gaat over richting, initiatief, doordringing en scheppende kracht: kwaliteiten die traditioneel met het mannelijke worden verbonden.

Het innerlijk mannelijke en vrouwelijke die elkaar zoeken. De rode achtergrond versterkt het gevoel van passie, levenskracht en emotionele intensiteit, terwijl het groen onderaan een aardende, vruchtbare kwaliteit toevoegt.

Het schilderij vertelt niet alleen een verhaal over seksualiteit, maar over de eeuwige beweging tussen twee complementaire krachten die elkaar aantrekken, uitdagen en uiteindelijk tot creatie kunnen leiden.

Jane Graverol

Dit portret hangt op dit moment in Galerie Viktoria Bloom .

Ik liet me inspireren door een Jane Graverol.

Ik was heel nieuwsgierig naar hoe Ai mijn schilderij zou beschrijven. Dit was het resultaat:

“De aandacht gaat volledig naar het gezicht. Door alleen het hoofd en de schouders te schilderen ontstaat een veel directere ontmoeting.

De grote ogen geven een intense, bijna hypnotische aanwezigheid. Dat sluit mooi aan bij de mysterieuze sfeer die vaak met Graverol wordt geassocieerd.

De voile werkt niet als een decoratief element maar als een symbolische omlijsting van het gezicht. Daardoor krijgt het schilderij iets ritueels of initiatisch.

De opstaande kraag vormt als het ware een beschermende cocon rond de figuur, wat het gevoel van innerlijkheid versterkt.”

Mooi toch die Ai blik.

Zoeken

Wat is er te vinden op een plek waar niets te vinden is?

Misschien het korreltje zout dat het leven een stuk makkelijker maakt. Of het water dat bij de wijn hoort.

Wat zoeken mensen aan de andere kant van de wereld wat hier niet te vinden is? …. zichzelf??

Misschien is de innerlijke zoeker de motor die ons logge lijf in beweging trekt. Zonder de zoeker zouden we uiteindelijk vastgeplakt vergroeien met onze zetel.

Misschien heeft ons brein wel nog een onontgonnen gebied, de plek waar die zoeker cel zich verbergt. Een zoektocht op zich.

Hopelijk vinden we die nooit.

Wie wil er nu stoppen met zoeken?

(Mixed media)

Hier wil ik wonen

Tussen al die boeken in dat pand.

Daar, op die sofa dronken we koffie en thee en aten we lekkere appeltaart, mijn beste vriendin en ik.

Hoe bizar dat men hele goeie vrienden nu als ‘bestie’ omschrijft.

Ik zou het eerder in de stijl à la Virginia Woolf omschrijven als:

“Onder de velen die door de jaren heen mijn pad kruisten, bleef zij doorheen mijn hele leven een blijvende aanwezigheid — mijn geliefde vriendin. Zij was een van die zeldzame mensen wier vriendschap niet slechts een verrijking is, maar een stille zegen.”

Voila, dat voelt beter aan dan ‘bestie’

Terug naar de boekenwinkel.

Ook al heb ik nog geen boek geschreven, misschien schrijf ik er wel nooit één, toch lag er een ieniemienie minuscul miniatuur klein letter stukje over mijn werk in dat prachtige boekenhuis. Een artikeltje uit the Art Couch over de reeks van vergeten vrouwen die ik portretteerde in het kader van Art Against Violence.

Zomaar lag dat daar in de meest bijzondere boekenplek in Kortrijk.

Zalig toch.

Dat boek dat ik waarschijnlijk nooit zal schrijven, er zijn gewoon veel te veel verhalen in mijn hoofd, heb ik in mijn dromen al duizend keer geschreven. Gelukkig kan dat daar, in die droomwereld. Daar ben ik niet gebonden aan een lineaire tijd tikkend systeem

Een zot idee

Zomaar een zot idee omdat ik de nar in mezelf aan het woord wil laten. Stel nu dat vrouwen van nature uit zorgend zijn. Stel nu dat dit niet is aangeleerd naar gewoon zo in ons vrouwelijk systeem zit.

Uit cijfers blijkt blijkbaar dat mannen, nog steeds tot op vandaag, toch niet zoveel die zorgtaken op zich nemen ook al krijgen ze daar alle ruimte voor.

Uit cijfers blijkt dat vrouwen met jonge kinderen een veel grotere kans op burn-out hebben omdat ze teveel taken op zich nemen.

Misschien is dat niet omdat het moet, maar wel omdat vrouwen dit van nature doen.

Waarom willen we vrouwen dan in het gareel van mannen zetten?

Waarom kan de ‘van nature zorgende vrouw’ niet dezelfde financiële veiligheid verwerven in onze maatschappij?

Waarom bouwt zij geen evenwaardig pensioen door te doen waar ze goed in is?

Waarom krijgt ze dubbel zoveel taken op haar boterham om mee te kunnen draaien in the ratrace?

(Tekening in houtskool. ‘De zotskap’)

Privésfeer

Ik hoorde net de uitspraak dat Godsdienst en levensbeschouwelijke lessen behoren tot de privésfeer en dat we die maar met z’n allen privé moeten gaan beoefenen.

De uitspraak komt van Walter Van Steenbrugge in het programma ‘de afspraak’.

Dat wat hét sociale weefsel is, dat wat ons allemaal verbindt, dat waar oorlogen om worden gevoerd, dat wat niet weg te denken is uit het straatbeeld, dat moet voortaan binnen vier muren?

Dat wat alle oeroude stammen beoefenen in rituelen in groep, dat waar massa’s boeken zijn over geschreven, dat…dat moet dan maar privé?

Zijn het niet juist de jongeren in volle groei die men in het onderwijs moeten kunnen laten kennismaken met wat er leeft in de wereld zodat ze een meer divers pallet aan keuzes krijgen in plaats van de paplepel van de ouders?

We weten nu toch al langer dat tussen vier muren geen oplossingen te vinden zijn en dat tussen die vier muren de openheid naar de wereld stopt. Tussen die vier muren is de ideale voedingsbodem voor depressie, angst en alle acties die daaruit voortvloeien.

Ergens terloops las ik commentaar over hoe godsdienst brainwasht…wel…ik denk dat er geen grotere wasmachine brainwash bestaat dan money money money…

(Beeld: inkt op papier. Uit de expo ‘Troost’)

Over Giacometti

Pointe à l’œil is een iconisch surrealistisch kunstwerk uit 1931-1932 van de Zwitserse kunstenaar Alberto Giacometti.

In dat werk staat een fascinerend figuurtje, starend naar een groot gevaarte dat op hem/haar afkomt.

Giacometti onderzocht hoe we onze omgeving waarnemen en hoe emotionele lading onze visuele ervaring van objecten beïnvloedt.

Ik zette diezelfde figuur in een andere omgeving in dit werk om verder te onderzoeken wat dit beeld doet in een volledige andere omgeving, een andere setting met een ander decor… in kleur.

(Gewassen inkt op papier)

Over epilepsie

18 Mei 1980, vandaag 46 jaar geleden stapte de zanger van Joy Division Ian Curtis uit het leven.

Ian Curtis had epilepsie.

Sinds ik zijn verhaal ken kreeg een deel van mijn verleden ook een nieuwe invulling.

Iets wat onbespreekbaar was werd een onderwerp dat ik op tafel durfde te leggen. Alhoewel ik soms nog wat voorzichtig ben omdat ik het lot niet wil uitdagen.

Toen ik negentien was kreeg ik de diagnose epilepsie. Ik wist niet wat ik ermee moest. Het enige wat ik wou was het niet meer meemaken dus was ik zeer blij met de Tegretol pillen. Ze gaven me zekerheid, ze gaven mij controle over mijn lijf.

Controle, een woord dat zeer aanwezig blijft.

Hoe het daar kwam in mijn hoofd weet nog steeds niemand want het blijft iets waar dokters geen antwoord op kennen.

De pillen hadden een verdovende werking. Vanaf dat moment was alles gedempt, er zat een laagje extra tussen mij en de wereld.

Jaren later zocht ik zelf naar antwoorden. Informatie werd toegankelijker, ik zocht naar mogelijke oorzaken. Via Nederlandse websites kwam ik te weten dat epilepsie bij vrouwen andere oorzaken kon hebben dan bij mannen.

Ik was al een stap vooruit.

Bij vrouwen bleek het ook mogelijk hormonaal te zijn.

Ik wou in ieder geval van de pillen af, weg van de verdoving, weg van de belasting die mijn lever moest verduren, dus dit was mijn kans.

Mijn levensritme heb ik aangepast aan mijn lichaam, dat is genoeg rust nemen, s’morgens niet uit bed springen, geen overprikkeling, niet teveel alcohol. Een gezonde levensstijl dus.

Dit is ondertussen 15 jaar geleden.

Vijf jaar later, in 2016, ging ik voor het eerst naar de kunstacademie.

Ik ben blij dat ik besliste om zelf te stoppen. Een advies dat neurologen me op dat moment niet durfden te geven.

18 mei is voor mij een dag om hierbij stil te staan. De verdovende werking van pillen, belemmering van creativiteit en levenskwaliteit.

Mijn verhaal is dat van mij, hoe het heeft gewerkt voor mij en mijn specifiek geval.

Hoe anderen met epilepsie moeten omgaan is hun verhaal. Het is heel persoonlijk en divers, dat is ook de reden waarom dokters nog steeds geen exacte oorzaak kunnen vastleggen denk ik. De oorzaak is een samenloop van allerlei omstandigheden.

She’s lost control again.

Zeer herkenbare woorden.

Ian Curtis 15 juli 1956 - 18 mei 1980

Over Helene Cixous

De lach van de Medusa is geen zelfhulpgids maar het begin van een revolutie.

In 2023 werkte ik voor het eerst rond het woord female en ik las verhalen over Medusa.

Tijdens die zoektocht kwam ik een merkwaardige titel tegen.

De lach van de Medusa, een manifest uit 1975. Het werk was van Hélène Cixous.

Hélène, geboren in Oran op 5 juli 1937, is een Frans feministisch auteur, dichter, professor, filosoof, literair criticus en historicus. In 2009 kreeg Cixous een eredoctoraat van University College London.

De lach van de Medusa is een zeer bijzonder boekje over onze vrouwelijke identiteit.

Hélène schrijft:

“Ik ga het hebben over écriture féminine, het vrouwelijk schrijven: over wat het teweeg zal brengen. Het is essentieel dat de vrouw zichzelf schrijft: dat de vrouw als vrouw schrijft, dat ze over de vrouw schrijft en vrouwen tot schrijven brengt, waarvan ze net zo gewelddadig weggehouden zijn als van hun eigen lichaam; om dezelfde redenen, volgens dezelfde wetten, met hetzelfde duidelijke doel.

De vrouw moet zichzelf in de tekst plaatsen, net als in de wereld en in de geschiedenis, en wel uit eigen beweging.”

‘Het verleden mag niet langer de toekomst bepalen.’

‘Omdat er geen fundament is om een vertoog op te zetten, maar wel een duizendjarige verdorde grond…’

Hélène Cixous heeft het over schrijven vanuit ons eigen lichaam, vanuit die lichamelijke basis, dat wat we met de moedermelk (white ink waar ze over schrijft) hebben meegekregen.

Dit is nodig omdat al het voorgaande, het verleden, geen fundament is voor het vrouwelijke.

Dat schrijven kan ook spreken zijn, zingen, tekenen, schilderen…

Zolang het vrouwelijke vertrek vanuit die nieuwe fundamenten, de fundamenten die deze eeuw zijn gelegd.

Aan de hand van de Medusa verhalen maakte ik in 2023 een portret van mijn heldin. Ik heb haar de vleugels van Perseus gegeven, want die behoren haar toe. Zij is de heldin van het verhaal

Beeld: Medusa door Veerle Verbeke 2023

Voltooid

Een leven is voltooid wanneer het eindigt. Of het geleefde leven 1 dag heeft geduurd of 95 jaar, het verhaal heeft een begin en een einde. De cirkel is afgerond, klaar, volbracht.

Tijdens het interview met Eva Mouton in het radioprogramma Touché van 10 mei werden deze woorden uitgesproken. Een week later zit deze zin nog steeds in mijn hoofd.

Een leven is voltooid, zelfs al was het maar voor 1 dag.

Een leven is voltooid…

Beeld mixed media

Het monster

En toen werd het ‘monster’ geboren.

Ai ontstond en werd losgelaten in de wereld terwijl het nog volop in ontwikkeling was/is. Wat Ai op lange termijn met ons mensen doet daar hebben we geen flauw idee van. We doen maar wat en zien onderweg wel of er slachtoffers vallen.

Dat onbekende hebben we losgelaten op jonge mensen, geen idee hebbende wat het betekent, wat het doet, hoe het zal evolueren, wat de gevolgen zijn.

We weten het niet.

Moeten we het omarmen of juist niet?

Hoe zoeken we dat evenwicht?

Als een Godsfiguur is Ai uit onze gedachtenwereld gestapt om zich in de werkelijkheid te manifesteren. En wij zijn er nog niet aan uit of het vertrouwen is of niet.

Kunnen we het ontleden? Kennen we het DNA, hebben we alle informatie ter onzer beschikking?

Kruipen we erin om het te begrijpen? Bekijken we het van buitenaf om het te snappen?

Of is dit het verhaal van de Moloch van deze eeuw….

(Tekening ‘de kracht van het woord’

Mijn lijf

Mijn lijf is geen mama materiaal meer.

Ik hoorde gisteren het verhaal van Eva Mouton op de radio in Touché. Hoe zalig was dat om naar haar te luisteren.

Ze vertelde zo helder en beeldend. Haar woorden dansten in mijn oor en lieten een zalige zeemzoete aardbeitaart smaak na.

Ik zat helemaal in haar verhaal en wandelde mee door haar leven.

En dat op moederdag. Een dag dat ik ook mijn moeder vier maar tegelijk nooit zelf zal gevierd worden.

Er kwam geen kind uit mijn lijf.

Bewuste keuze, waarschijnlijk wel. Er was geen behoefte, geen drang. Vooral ook geen moment om te springen en ervoor te gaan. Teveel angst, waarschijnlijk wel. De band met een kind is wel voor altijd hé. Een definitieve keuze met heel veel verantwoordelijkheid. Voor vrouwen ook een lichamelijke keuze. Eens zwanger moet dat kindje er nadien wel weer uit. Al die barensweeën ideeën brachten me naar een plek waar ik helemaal niet wou zijn.

Nu is mijn lichaam al ver voorbij de vruchtbare voortplantingstijd. De klok heeft beslist voor mij, definitief en voor altijd. Dat bracht rust in mijn hoofd.

Daarom kon ik ook zo genieten van het verhaal van Eva Mouton.

In mijn fantasiewereld is alles altijd nog mogelijk

(Foto: Polaroid reeks ‘mijn lijf’)

Metamorfose en verandering

Over metamorfose en de eeuwige verandering als drijvende motor van alle leven.

(Inkt op papier)

Over vernietigen

Gaat iedereen nu terug naar de orde van de dag na de woorden van de Amerikaanse president om een hele beschaving te vernietigen in 1 nacht?

Wat doet dit met ons brein, dat slaan en zalven van deze gestoorde persoon.

Blijkbaar raakt deze meneer iedereen in de portemonnee. Kijk, vandaag zijn de beurzen weer hopla niet meer zo negatief dan gisteren. Want, ohlala, de president ging een hele beschaving vernietigen. Maar vandaag niet meer, nee nee, we gaan het nog 2 weken uitstellen.

Trump is een gevaar voor de héle wereld en ik denk dat we dat nu echt eens luidop mogen zeggen.

De kracht die wij allemaal samen hebben is dat we ons persoonlijk kunnen uitspreken. We kunnen een standpunt innemen. De kracht dat sociaal media heeft is dat we die uitspraak kunnen delen

Over vernietigen

Gaat iedereen nu terug naar de orde van de dag na de woorden van de Amerikaanse president om een hele beschaving te vernietigen in 1 nacht?

Wat doet dit met ons brein, dat slaan en zalven van deze gestoorde persoon.

Blijkbaar raakt deze meneer iedereen in de portemonnee. Kijk, vandaag zijn de beurzen weer hopla niet meer zo negatief dan gisteren. Want, ohlala, de president ging een hele beschaving vernietigen. Maar vandaag niet meer, nee nee, we gaan het nog 2 weken uitstellen.

Trump is een gevaar voor de héle wereld en ik denk dat we dat nu echt eens luidop mogen zeggen.

De kracht die wij allemaal samen hebben is dat we ons persoonlijk kunnen uitspreken. We kunnen een standpunt innemen. De kracht dat sociaal media heeft is dat we die uitspraak kunnen delen

Broccolie

Ik kwam voor het eerst in contact met het beroep ‘etaleur’ toen ik als kind mee mocht naar het werk van mijn moeder, ze werkte als retoucheuse/verkoopster in een grote kledingzaak in Aalst.

De lege etalages die de dag voordien waren ontruimd, de poppen stonden zonder kleren in groepjes bij elkaar, met de rug naar het grote venster. De nieuwe outfits aan een rek op wieltjes tegen de muur. Er hing een bepaalde vibe in de lucht, een huiselijke sfeer, den etaleur was er kind aan huis en de koffie stond klaar.

Toen ik in de vorige eeuw de opleiding ‘etaleur’ volgde in het toenmalige IMOV wisten we nog niet dat dit beroep geen lang leven meer beschoren was.

Vandaag, na het verdwijnen van zoveel kleine zelfstandigen, zoveel winkels, zoveel merken, zoveel klantvriendelijkheid is de etaleur ook bijna volledig verdwenen. Alles is visual merchandise geworden. De visual merchandisers werken al jaren via netjes afgewerkte foto’s die ze netjes moeten kopiëren. Zodat elk merk ook netjes dezelfde look heeft. Zowel in België als aan de andere kant van de wereld. Netjes uniform én vooral herkenbaar.

Met enige nostalgie kijk ik terug naar de hoogdagen van de etaleur, het woord etalagiste werd in die dagen niet zoveel gebruikt. Zelfs dat was lang geleden waarschijnlijk ook enkel een mannenberoep

(Foto’s van mijn oude etalage)

Jonas in de wonderwinkel

1979

In dat jaar keek ik naar Jonas in de wonderwinkel. Een animatie reeks die te zien was via de toenmalige BRT.

De bedenker van dit verhaal was Gummarus Hieronymus Rachel Felix Maria (Gommaar) Timmermans. Kortweg GoT oftewel de zoon van Felix Timmermans.

Ik was 8 en gefascineerd door dat wondere winkel verhaal. Vooral het konijn in de maan heeft me sinds 1979 nooit meer losgelaten.

Misschien was dat wel de allereerste keer dat mijn aandacht naar dat bijzondere veranderlijke hemellichaam werd getrokken.

1986

Ik keek toen ook naar het immense uitspansel boven mijn hoofd, ik was op zoek naar radioactieve deeltjes die ontsnapt waren in Tjernobyl. Zou het gevaar voor de mensheid van bovenaf komen, dacht mijn puberbrein.

1989

In dat jaar moet het zich ergens hebben genesteld mijn interesse in astrologie.

Het fascineerde me enorm om de mens te bestuderen en de schijnbaar onzichtbare bewegingen te ontrafelen en onder te verdelen in sterrenbeelden, planeetstanden met conjuncties, driehoeken en vierkanten. Mocht de toenmalige lerares wiskunde me deze saaie abstracte kennis hebben doorgegeven aan de hand van astrologie had ik het vast en zeker wél begrepen.

2026

Hoe mooi zou de wereld kunnen zijn als de meesten onder ons de weg zouden kunnen bewandelen waarvoor ze in de wieg zijn gelegd.

Dankzij Jonas kom ik terug in die wonderwinkel met het konijn in de maan. Vandaag sluit ik een droom af om te kunnen beginnen aan de rest van mijn leven. Galerie Viktoria Bloom krijgt een nieuwe dimensie, ik ga mijn pad volgen, dat waarvoor ik in de wieg ben gelegd. Onder de energie van de nieuwe maan in het 12e huis.

Rubens en Rembrandt

Misschien is dit vloeken in de kerk, ik ben nooit een fan geweest van Rubens. Wanneer we gisteren tijdens de les kunstgeschiedenis Rembrandt (1606-1669) en Rubens (1577-1640) naast elkaar geserveerd kregen wist ik ook waarom.

De overdaad aan krulletjes en tierlantijntjes en de giechelende voluptueuze damsels in distress modellen liggen mij niet. De donkere krochten van la condition humaine spreken meer tot mijn ziel.

Door Rembrandt naast Rubens te zetten werd dat me opeens heel duidelijk.

Naast het feit dat de grote meneer Rubens ook een slokop was en dat naast hem iedereen in een grote schaduw kwam te staan vraag ik me ook af hoe die man dat allemaal voor mekaar kreeg in 1 leven. Hij was schilder, tekenaar, diplomaat, tapijtontwerper, graficus, beeldhouwer, architect en dan had hij nog tijd om te reizen. Bijzondere mens die Pieter Paul Rubens. (Foto Rubens en Rembrandt naast elkaar met hetzelfde verhaal van ‘Andromeda’)

Ik zet me schrap

Ik zet me schrap wanneer ik naar VTM zap.

Mijn eeuwige slogan die gisteren nog maar eens werd bevestigd

Het programma over Ilse Uyttersprot ‘Liefde is geen alibi’. De titel alleen al is op het randje. Liefde roert zich niet in zo’n verhaal.

Er zitten scènes in die niet hadden gehoeven, duidelijk om de sensatie op te krikken.

Dat terzijde, die negativiteit ga ik geen voeding geven vandaag.

Als we een betere wereld willen voor de toekomst gaan we moeten investeren in de emotionele wereld. Sinds de eeuw van de verlichting proberen we alles verstandelijk op te lossen, maar we zijn ook ons lichaam gaan negeren.

Het is net dat ongelofelijk ingenieuze lichaam dat ons aangeeft wanneer iets niet goed zit.

Emoties onder woorden leren brengen lijkt me een zéér nodig vak voor de lagere school om volgende generaties te behoeden van wekelijkse femicide.

Ik denk dat een plan van aanpak het enige is wat het tij kan keren voor de kinderen van nu.

Hopelijk kunnen de kinderen tegelijkertijd de ouders meenemen in hun groeiproces

Even een moment tot nadenken….

Melancholie

Melancholie is de hoofdrolspeler in het verhaal van Mamoru Oshii, schrijver en bedenker van ‘Angle’s egg’

Het verhaal gaat over ‘a young girl who protects an egg, who bonds with a boy who has a dream about a bird’

Zalig rondzwemmen in het grote onbekende vol met magische en surrealistische decors.

Melancholie is ook mijn drijfveer wanneer ik de blauwe inkt boven haal.

Mina Loy (1)

dichteres van het surrealisme

Mina Loy (1882-1966) was een in Groot-Brittannië geboren avant-garde kunstenares, dichteres, toneelschrijfster en romanschrijfster, die algemeen wordt beschouwd als een van de meest innovatieve en radicale figuren van de modernistische beweging. Ze werd zeer gewaardeerd door tijdgenoten als T.S. Eliot en Gertrude Stein vanwege haar onverschrokken, feministische poëzie en haar betrokkenheid bij het futurisme, dadaïsme en surrealisme

Als belangrijke modernistische dichteres publiceerde ze Lunar Baedecker (1923), waarin ze zich vaak richtte op intieme vrouwelijke ervaringen en sociale normen ter discussie stelde.

Loy was een bohemienfiguur die zich bewoog in de hoogste artistieke kringen in Londen, Parijs, Florence en New York. Ze was ook schilder, lampontwerper en uitvinder.

Haar "Feministisch Manifest" en poëzie probeerden traditionele vrouwelijke stereotypen te ontmantelen en de complexe realiteit van het leven van vrouwen te analyseren.

Hoewel ze in relatieve vergetelheid raakte, kende haar werk een grote hernieuwde belangstelling aan het einde van haar leven en na haar dood. Haar archief bevindt zich momenteel in de Beinecke Rare Book & Manuscript Library van Yale University.

Niet te verwonderen dat Veerle deze Mina Loy een interessante figuur vond.

Mina Loy

Acryl on Canvas 90cm X 70 cm 2020

Serie over surrealistische kunstenaars uit het Interbellum

door Veerle Verbeke

He was a complicated man

Mijn vader was een absolute fan van Burt Reynolds. Als kind ging ik maar al te graag mee naar de videotheek om films uit te kiezen. Burt zat daar regelmatig tussen.

Ik las vandaag een interview met Sally Field over haar relatie met Burt Reynolds. Toen ze aan de film Norma Rae werkte brak er iets in haar vertelde ze. Kort nadien verliet ze Burt omdat hij helemaal niet akkoord was dat ze die rol speelde.

Ze vertelde in dat interview dat hij een ingewikkelde man was. Er waren karaktertrekken die ze heel aantrekkelijk vond en er was een deel van Reynolds dat heel gevaarlijk was en haar beangstigende.

He was a complicated man.

Toch wel bijzonder dat ze dit type man ‘complicated’ noemt.

Is het werkelijk zo complex?

Mijn vader heeft 2017 nooit meegemaakt. Heb hem dus ook nooit leren kennen in die wereld waar de vrouwen massaal via Metoo hun verhalen deelden. Ik had best willen weten hoe hij daarop zou hebben gereageerd. Wat zou hij gedacht hebben van zijn idool Burt Reynolds?

Zou mijn vader nog steeds dezelfde gedachte hebben gehad over zijn dochter die hij veroordeelde omdat hij ook is opgegroeid met dat patriarchaal denken?

Die gedachte overkomt me wel eens.

What if….hoe zou mijn vader gereageerd hebben op het onthullende jaar 2017…

Schoonheid is een kooi

Die zin bleef nazinderen toen ik keek naar de eerste aflevering van de serie ‘Señorita 89’.

Dit Mexicaanse verhaal speelt zich eind jaren 80 af, vlak voor een prestigieuze missverkiezing. De reeks volgt een groep jonge vrouwen die worden samengebracht op een luxueus trainingskamp om voorbereid te worden op de verkiezing van “Miss Mexico 1989”.

Thema’s die aan bod komen: machtsmisbruik, vrouwenonderdrukking, uiterlijkheidsidealen en solidariteit tussen vrouwen.

Schoonheidswedstrijden leken me altijd al een vleeskeuring. De manier waarop jonge vrouwen worden gekeurd, gebruikt en misbruikt en dit allemaal omdat ze een droom najagen.

Schoonheid is een kooi….ik haalde tijdens de eerste 10 minuten van de eerste aflevering mijn schetsboek boven om mijn gevoel rond deze woorden vorm te geven.

Schoonheid is een kooi…

Vandaag ga ik verder

Vandaag ga ik verder waar ik in 2014 ben gestopt.

Met een tussenperiode van 12 jaar zet ik terug de deur open van mijn winkel. Deze heeft een hele andere vorm gekregen dan toen.

Het is geëvolueerd, gegroeid, ontwikkeld, gebloeid met meer ruimte voor de essentie. Dat wat er echt toe doet, mensen ontmoeten.

Vandaag zet ik de deur open van Viktoria Bloom. Benieuwd wat de dag zal brengen

Onderstaand werkje is heel vers en te zien in de etalage. Het begin van een reeks waar het kleurrijke innerlijke het onderwerp zal zijn.

https://viktoriabloom.be

Vandaag ga ik verder

Meestal kiest het verhaal mij als ik s’morgens begin te schrijven. Vandaag doet zich plots een ander fenomeen voor.

Er zijn minstens 3 onderwerpen die ik op tafel wil leggen, los van elkaar.

Er is een mogelijkheid om gewoon drie posts te plaatsen. Of ik kan ook een poging doen om ze alle drie aan elkaar te naaien in 1 stuk.

Misschien is daardoor wel, de alles in 1, ONESIE ontstaan

Punt 1. Hoe kan ik blijven schrijven over dingen die me diep raken zonder dat mensen het gevoel hebben dat misdaad verhalen een zakelijk model zijn waar ik mijn boterhammen met verdien? Misdaad is evenzeer een onderwerp dat veelvuldig in de kunst voorkomt als de liefelijke landschapstafereeltjes. Dus mijn thema was niet zó verkeerd. Dat dit een businessmodel is zou ik zeer betwijfelen, daar kan je geen business op bouwen. Liefelijke landschapstafereeltjes liggen beter in de markt.

Punt 2. Wittgenstein was voorbije zondag jarig. Gisteren was het 75 jaar geleden dat hij is overleden. Voor mij is hij de ultieme filosoof. Wanneer je alle basisprincipes van taal onderuithaalt blijft er niets meer over. Hij bezorgde me een knoop in mijn maag. Gelukkig kon de film van Derek Jarman me helpen bij het begrijpen van deze wonderlijke man.

Punt 3. Een meisje en haar tanden en het verwijt van haar medeleerlingen dat ze scheve tanden had omdat ze geen beugel kon veroorloven. Vandaag leven we in een mooie rechte witte tanden maatschappij. Everyone must have them

Beeld tekening met inkt 2026

Speak this way to all gods

Dit weekend was een prachtig weekend. Een mooie ervaring om mee te nemen in de komende herinneringen. De InTeam - Tentoonstelling was hartverwarmend en een heel groot succes. We zijn de ‘bezoekers tel’ kwijtgeraakt, er was gewoon heel véél volk.

Onderstaande foto is 1 van mijn werken die te zien waren. Ik maakte een collage met de tekening die in dezelfde ruimte werd gemaakt tijdens een sessie modeltekenen. Met een verwijzing naar hoe de mens vanuit verschillende perspectieven naar een beeld kan kijken en telkens een ‘waarlijk’ beeld ervaart.

“Speak this way to all the Gods.”

Faceless people

Wie zijn de gezichtsloze mensen achter de statistieken?

Mensen die belanden in de verzameling, hetzij overlevers, hetzij daders, hebben geen gezicht. Zij behoren tot een verzameling aan nummers.

Ik geef toe, het verhaal van gisteren en het onderzoek dat CNN deed naar gelijkaardige gevallen zoals Gisèle Pelicot blijft aan mijn vel plakken. Eerlijk gezegd had ik verwacht dat dit een nieuwsitem zou zijn. Maar waarschijnlijk is dat enkel in mijn hoofd een zware verontwaardiging geweest. Mijn wereld heeft zich door elkaar laten schudden, de wereld van de televisie ligt daar niet wakker van. Daar waren andere items belangrijker.

Dit is nochtans iets wat mensen raakt tot in het diepste van hun zijn. Het veilige tussen vier muren is in feite de meest onveilige plek op de planeet.

Tussen vier muren zit een hele andere wereld.

Tussen die vier muren zit een wereld gevangen. Een wereld met andere personages, andere conversaties, andere woorden en gedragingen. Een wereld met andere wetten en andere overeenkomsten. Met andere gezichten en dubbele lagen.

(Foto. Faceless People. Inkt op papier)

Etty Hillesum

Etty Hillesum (1914-1943) is 1 van de zeven bijzondere mensen uit een volgende reeks portretten.

Ze woonde in Amsterdam-Zuid, in de Gabriël Metsustraat 6 vlakbij het Museumplein, waar ze de impact van de oorlog op haar innerlijke leven en de stad documenteerde en haar dagboek schreef.

Toen bestonden er nog geen Global System for Mobile Communications.

Toen waren er geen beelden die we, zoals vandaag zelfs LIVE kunnen zien uit Minneapolis.

Toen waren er mensen zoals Etty die de beelden omzetten in woorden op papier.

In mei 1942 was ze getuige van de aanwezigheid van de architect van de holocaust, Heinrich Himmler in Amsterdam. Door haar raam kon ze zien hoe hij op het grote plein de troepen inspecteerde. Ze beschreef in haar dagboek hoe ze ondanks de gruwelijke realiteit, liefde en spirituele kracht in zichzelf probeerde te vinden.

Etty had alle kansen om onder te duiken en zichzelf te redden.

Toch koos ze ervoor om onder haar volk te zijn en te helpen.

Ze werkte bij de Joodse Raad en bood later hulp in Kamp Westerbork, voordat ze zelf in 1943 naar Auschwitz werd gedeporteerd en vermoord.

Haar dagboek werd postuum een wereldberoemd getuigenis van menselijkheid tijdens de oorlog.

(Schetsboek: portret van Etty met Bic)

Over kooksmaxxing

Mocht ik vandaag een tiener zijn was ik waarschijnlijk een Incel en zou ik me misschien ook volledig onzeker voelen en aan looksmaxxing doen en 1 of andere nitwit influencer volgen die het warm water heeft uitgevonden.

My god, what een disturbing en verwarrende wereld die jongeren vandaag op hun plateau krijgen. Al die mogelijkheden tot extreme onzekerheid over zichzelf. Het was al moeilijker om teenager te zijn in the eighties, maar die lijken nu peanuts te zijn als je die naast de jaren twintig van vandaag legt. Benieuwd wat de jaren dertig zullen voorschotelen.

My god we worden oud, tegen dan ben ik zestig. What a world.

Still a very happy eighties kid : - )

(De wereld in mijn schetsboek)

Kunsthal Gent

Nr 492 Maison de Campagne (uit 2023) en hoe dit werk is tot stand gekomen.

Een foto is altijd een herinnering. Zelfs op het moment dat je de foto neemt is het al verleden tijd.

De tijd verkleurt zo’n opgeslagen beeld. Het vervaagt. Of het wordt veel levendiger, kleurrijker of juist donkerder in onze perceptie omdat er bepaalde emoties aan vasthangen.

Dus ging ik experimenteren met die herinnering, met kleur.

Aan de originele foto heb ik kleuren toegevoegd. De vorm heb ik overgebracht op canvas. Met ook daar

extra kleur in olieverf.

En nu de tijd z’n werk laten doen….

Zal het gemanipuleerde beeld in de toekomst eenzelfde herinnering teweegbrengen brengen als het oorspronkelijke originele beeld?

Maison de Campagne is een onderdeel van een reeks. Het is een onderzoek naar toekomstige herinneringen.

De hele zomer te zien in de Kunsthal in Gent.

Polaroid en olieverf op doek vredig naast elkaar.

Zeven cent

Best intrigerend om teksten die ik vroeger schreef te lezen

Schetsen uit het verleden (2011)

Aan de kassa in de supermarkt

Ze stond 2 voor mij,

verwarde haardos, verwarde blik.

Helemaal weg van deze wereld

met de verplichting even aanwezig te zijn om haarzelf van levensmiddelen te voorzien.

Weggewaaide schoonheid door hardheid en armoede.Iets meer dan veertig,

zo ongeveer zo leek het.

'Heeft u zeven cent?' fluisterde het veel te jonge graatmagere kassakind.

Verwarring in haar grijze hoofd zoekende naar zeven cent.

Zeven cent.

De navelstreng met de echte harde werkelijkheid.

Zeven cent, denkt ze verward.

Zeven.......c..e......n....t.......

Over astrologie

Het is 35 jaar geleden dat ik voor het eerst geïnteresseerd geraakt ben in astrologie.

Toen was ik negentien.

Het heeft me nooit meer losgelaten.

Zoals iedereen las ik wel eens de horoscoop in de Flair of de andere boekjes waarvan ik de naam niet meer weet.

Ik geraakte werkelijk geïntrigeerd.

Daar, op dat moment is het begonnen.

Toen wou ik zelf weten hoe alles in mekaar zat. Ik begreep niets van de sterren. Snapte totaal niet hoe die dingen ons leven konden beïnvloeden, laat staan bepalen.

Reden te meer om het uit te zoeken.

Rond de terugkeer van Saturnus in mijn geboorte horoscoop, een fase rond de dertigste verjaardag, volgde ik de eerste cursus. Ik merkte dat ik er op mijn eentje niet wijs uit geraakte. Wiskunde was dan ook allesbehalve mijn lievelingsvak

Dus, tijd voor actie, ik zocht hulp.

In een klein vergaderzaaltje in Gent werd het stilaan duidelijk hoe ik zo’n ‘geboortekaart’ kon lezen.

Sinds die periode hebben mensen rondom mij niet alleen een naam maar ook een koppeling met een horoscoopbeeld

De interesse is met de jaren enkel nog gegroeid, samen met de inhoud boeken van mijn boekenkast.

Dit jaar is het tijd voor een volgende stap.

Nu kom ik uit de kast, op mijn manier.

Samen met mijn opgedane ervaringen, observaties, verhalen en mijn grote verzameling boeken over astrologie.

Binnenkort volgt er meer nieuws. U zal zien: die cirkel is belangrijk.

The Art Couch #18

En toen gebeurde er iets deze week.

Ik had plots een idee wanneer Fredericliet weten dat de 2e druk van The Art Couch Belgiumwas ‘mislukt’.

Lees even mee

“Van mislukking naar collectors’ item… Hoe TAC magazine #18 een kunstwerkje werd”

Creativiteit is ook: van een mislukking een opportuniteit maken. Of, als je wilt, een blunder omtoveren tot iets nieuws. Bij de herdruk van het laatste nummer van ons magazine, bij een nieuwe uitgever, liep het alvast niet van een leien dakje: de cover werd per ongeluk aan de binnenkant gedrukt. Een vergissing die de extra oplage nét dat tikkeltje charme – zo niet verzamelwaarde – kon geven. Al waren we daar aanvankelijk niet meteen van overtuigd.

Tot Veerle Verbeke, met wie we voor dit nummer het dossier over kunst tegen misbruik samenstelden, met een beter idee kwam. Ze nam de verkeerd gedrukte covers onder handen (onze excuses aan de adverteerders) en gaf ze een laagje verf, waarop ze vervolgens eigenhandig een mini-kunstwerk schilderde.

De charme van deze gebrekkige exemplaren steeg daarmee tot onverwachte hoogtes. En hoewel ze stilaan de allure van een kunstobject krijgen, houden we de prijs plichtsbewust binnen de perken. Je kan ze kopen voor een bescheiden bedrag van 15,00 euro, op twee locaties: in de huidige expo van Art Against Violence in De Campagne in Drongen, én in Studio Rodenberg in Mariakerke of je kan ze thuis laten toekomen.

Aantal exemplaren: 50 genummerd met handtekening.

Elk exemplaar heeft een unieke cover (acrylverf en oliepastel). De opbrengst gaat integraal naar het project Art Against Violence.

https://artagainstviolence.be

De nar

Bijna vakantie.
Tussen de soep en de patatten liggen mensen wakker van de reis. Vooral als die reis richting VAE gaat of beter gezegd vliegt.
Sinds de aanval van Israël op Iran op 13 juni voeren beide landen op dagelijkse basis luchtaanvallen op elkaar uit.
In de nacht van 22 juni heeft de Verenigde Staten drie nucleaire installaties in Iran aangevallen.
De situatie in de regio is zeer onveilig en onvoorspelbaar.

Tussen de soep en de patatten is er even oorlog.
Tussen de soep en de patatten draait de wereld gewoon verder en liggen we wakker van de dagelijkse beslommeringen.
Tussen de soep en de patatten zijn we nog lang niet aan ons dessert.

En de nar die danst gewoon verder.
En wij, we blijven lachten ondanks alles.

'The mirror of the trickster' (aquarel op papier)

Minder weergeve

Edward Curtis / Geronimo

Het boek van Edward Curtis (1868-1952) ligt al een paar maanden in mijn buurt. Het bevat het werk van de Amerikaans fotograaf en etnoloog die fotostudies van het Noord-Amerikaanse Indianen-leven maakte.

De reden van mijn interesse in dit onderwerp is het voortzetten van verhalen. Het vertellen van geschiedenis op een andere manier dan de geschiedenisboeken.

Tekenen met BIC geeft me de mogelijkheid om de verhalen die in het gezicht te zien zijn te vertalen op papier.

1 van de beelden is een portret van Geronimo (1829-1909), leider van de Apache’s. Hij ontsnapte diverse keren uit het reservaat van San Carlos, dat door de Amerikaanse regering aan de Chiricahua-Apaches was toegewezen.

Geronimo's angst dat zijn volk zou uitsterven, was terecht.

Destijds waren er meer dan 1.200 Chiricahua.

Tegen de tijd dat ze werden vrijgelaten waren er nog 265 over.

A coat W.B. Yeats

I made my song a coat

Covered with embroideries

Out of old mythologies

From heel to throat;

But the fools caught it,

Wore it in the world’s eyes

As though they’d wrought it.

Song, let them take it

For there’s more enterprise

In walking naked.

(‘A Coat’ WB Yeats)

Olie op doek 2020

Never again violence

Gisteren was er terug een slachtoffer van intrafamiliaal geweld in het Limburgse Helchteren. De man stak zijn ex partner in brand.

Zolang dit dagelijkse kost is, zolang is het nodig om hier aandacht aan te schenken. Dit probleem mag niet tussen de mazen van de dagelijkse nieuwsberichten verdwijnen in de tijd.

https://artagainstviolence.be

(Foto: Never Again Violence Against Women)

Matisse

Soms hangt het gewoon in de lucht denk ik. Bladerend in de beelden van Matisse kwam ik onderstaand beeld tegen. Had het nog nooit eerder gezien en toch herkende ik de vorm. Een paar maanden geleden tekende ik het tijdens een sessie modeltekenen.

Soms hangt het gewoon in de lucht denk ik

Instant Memories

De laatste dag van de expo Instant Memories.

Het was een bijzondere ervaring om alle werken in 1 grote ruimte te zien. Zowel de reeks portretten, als de polaroids, de kleinere inkt schilderijen, de maskers en het meer abstracte.

Alles zichtbaar in 1 oogopslag.

Indrukwekkend om te zien hoe 5 jaar werk de kapel heeft gevuld met allerlei verhalen en een overdaad aan kleur.

Het verhaal begon in 2016, het creatieproces tussen 2020 en 2025.

Waar ligt de nieuwe start? Een periode is afgesloten en toch vloeit het door naar volgende projecten. Onderwerpen die leven tussen vier muren, verhalen die kleven aan onze beenderen, beelden die begraven liggen onder de grond en woorden die zich hebben genesteld in het hoofd.

Die gaan we in het licht zetten, we gaan hen onder de mensen brengen, laten zien wat er leeft in de onderbuik van de maatschappij.

Alles is deel van het leven, ook het einde ervan. Dat leren omarmen en meenemen op onze reis hier op deze planeet.

Het wordt een boeiende tocht…

Dankjewel aan alle bezoekers van de afgelopen week.

Mijn innerlijke kind

In mijn digitale fotoalbum met ongeveer 6000 foto’s staat geen enkel beeld van een kind.

Hoe en waarom ik kinderloos ben gebleven was een keuze. Of die keuze bewust en geheel vrijwillig was dat moet ik nog onderzoeken. In ieder geval huisde er geen moedergevoel en ook geen biologische klok in mezelf. Nu ik de leeftijd heb om biologisch oma te zijn overvalt me soms een zweem van melancholie wanneer ik vrouwen met jonge kinderen zie. Ik ervaar dat vooral met 5 à 6-jarigen. En het kan me zomaar overvallen dat gevoel, zoals wachtende aan het damestoilet in het Prado museum in Madrid.

Ze stond net achter me met haar dochtertje. De manier waarop ze op haar knieën eventjes met haar kleintje praatte was heel vertederend, zorgzaam. Op zo’n moment overvalt me een soort van leegte. En tegelijk ook een innerlijke warmte bij het zien van zo’n mooi beeld.

Misschien is het gekoppeld aan mijn leeftijd, ik weet het niet. Wel is het een nieuw gevoel dat ik nog een plaats moet weten te geven

(Foto uit een reeks beeld over het innerlijke kind in onszelf)

Dius

Over het boek van Stefan Hertmans in de Minard, ik denk dat ik nog poging ga wagen om het boek te lezen.

Tijdens zijn gesprek met Melissa kwamen Nick Cave en Leo Apostel ter sprake. De atheïstische religiositeit was voor mij het kantelpunt om Dius nog eens ter hand te nemen. Stefan stelde me in ieder geval gerust, er komt een tijd dat het boek zal willen gelezen worden.

We hadden Dius al in huis toen het in september op de markt kwam. Maar ik had er totaal niet aan gedacht om het gisterenavond boek mee te nemen om te laten signeren zoals An.

A la minuut een vervangingspapier bedacht met een melancholische ode aan het bierviltje.

Onderweg (en mijn schetsboek)

Onderweg (boven de wolken en met turbulentie) in mijn schetsboekje.

Naar een werk van Lita Cabbelut dat te zien is in Real Academia de Bellas Artes de San Fernando in Madrid.

Ze heeft zich laten inspireren door Goya's prentenreeks ‘Los Disparates’

De schildpad

De schildpad lag op het midden van de weg. Het schild was leeg, het levend wezen waarschijnlijk dood. 

Het schild nam ik mee. 

En het werd een project. 

Are there any traces of God in the shield of this dead tortoise?

(Charcoal on paper)

Hieronymus Bosch

Daar staat hij dan, het pronkstuk van Hieronymus Bosch (circa 1450-1516). De hoofdreden van mijn bezoek aan het Prado. Tussen alle grootmeesters door wou ik me eerst in de Bosch energie onderdompelen. In volle gevleugelde euforie kwam ik de zaal binnen, nam bijna instant een foto van wat ik zag. Op dat moment riep de opzichter ‘no foto!’ Ik stond per direct terug met mijn voeten op de grond. 

De tuin der lusten, je kan er eeuwig naar blijven kijken. Overal is wat te zien. Er is geen hoekje onbenut gebleven. Wat precies de achterliggende boodschap is daar zijn al heel veel boeken over geschreven. Voor mij klinkt het zeer aannemelijk dat Bosch kennis had van Alchemie.

Als je in het Prado voor het schilderij staat heb je amper te tijd om alles te zien wegens de drukte. Liefst zou ik alleen zijn in de zaal, een comfortabele zetel voor het werk plaatsen en dan uren zitten turen in alle stilte.

Maar aangezien dat wishful thinking is stel ik me enorm tevreden met de onderstaande website waar je Bosch in de diepte kan bestuderen. 

Let wel, deze nacht heb ik al van Bosch wezentjes gedroomd. Het regende hevig buiten, waarschijnlijk is daarom mijn droomfantasie gaan aankloppen bij Hieronymus. Dus, wees gewaarschuwd. Bosch kruipt onder je vel.

The black paintings van Goya

De black paintings van Francisco Goya (1746-1828) die te zien zijn in het Prado waren nooit voor het publiek bedoeld. Hij schilderde deze reeks (1820-1823) in olieverf op de muren in zijn huis ‘the Quinta del Sordo’ (Het huis van de dove man). Na zijn dood werd het huis verkocht. De werken werden getransfereerd op doek in 1873. Bij het overbrengen werden correcties aangebracht. Zo ook bij dit werk met de heksen. Het werk werd ingekort. Aan de rechterzijde bleek nog een lege ruimte te zijn waardoor het middenpunt van het werk verschuift en de focus ergens anders komt te liggen.

My daimons

How I love my daimons 

In de Griekse mythologie is het oorspronkelijk de aanduiding voor een meestal goedwillend wezen dat ergens tussen goden en stervelingen in staat. 

Tijdens het christendom werd de daimon een duivel, een gevallen engel. Vandaag spreken we over ‘innerlijke’ demonen. Demonen zijn geen monsters die in het donker op ons loeren, het zijn krachten in onszelf. 

Kortom, ik hou het bij de oorsprong van het woord, onze 'geestelijke gids' 

Het werk van Lita Cabellut maakt deze donkere kant zichtbaar. Ze liet zich inspireren door Goya.

Lisa Cabelut in de Koninklijke Academie in Madrid

Cross at sunset

Dit werk trok ook mijn aandacht, vanuit mijn ooghoek drong het zich dwingend op. Het hing in Thyssen Bornemisza in de zalen vol met oneindig romantische landschappen. Eerlijk gezegd was dat een afdeling waar ik vlug doorheen ben gegaan. Om de eenvoudige reden dat het thema me iets minder raakt en dat ik onmogelijk alles kon bekijken. 

Maar dit werk kon ik niet zomaar voorbij lopen. 

Het is een werk van Thomas Cole, 'Cross at Sunset' (ca 1848)

Heel bijzonder. Na al die kruisafname en hangende christusfiguren, een leeg landschap met een gigantisch door de zonsondergang oplichtend kruis. Het kleurenpalet was prachtig. 

Misschien trok het ook wel mijn aandacht omdat ik me op dit moment probeer te verdiepen in het mysterie van de heilige drie-eenheid en de symboliek errond.

(een stukje op de website van het museum over Cole) 

"Cole’s devotion to the theme of the cross that features in many of his paintings is also reflected in a poem he wrote a year before his death, the final lines of which are closely related to this painting:

Brighter and brighter grows the cross

The mountain-tops are gold

And o’er death’s valley far across

The gorgeous light is rolled.

Sofonissa Anguissola

De enige twee beelden die ik zonder schuldgevoel nam zijn deze van het werk van Sofonisba Anguissola (Cremona, ca. 1532 - Palermo, 1625) 1 van de weinige vrouwen in het Prado! Toen was ik me nog niet bewust van de ‘NO FOTO POR FAVOR!’ roepende opzichters. 

Clandestien nam ik wel een glimps van de prachtige kleurenpracht van de EL Bosco’s, de schitterende zwarte reeks van Goya en aan de Las Meninas van Velázquez kon ik ook niet weerstaan. 

Nog steeds overweldigd door alle beelden heb ik toch mijn favorieten. De donkere reeks van Goya bleef het meest onder mijn vel zitten. En Bosch, tja Bosch blijft mijn absolute nummer 1

Madame Butterfly

Honderd jaar geleden overleed de Italiaanse componist Giacomo Puccini  (1858 – 1924). Reden genoeg om Madama Butterfly te gaan ervaren in de opera in Gent.  

John Luther Long schreef het verhaal in 1898. David Belasco maakte er een toneelstuk van. En Puccini transformeerde het naar een opera drama in 3 aktes. 

Madama Butterfly ging 120 jaar geleden in wereldpremière. 

Terug naar Gent, in de opera, gisteren, vrijdagavond….

De regie en vormgeving van deze Butterfly versie zijn in handen van het Argentijnse duo Mariano Pensotti en Mariana Tirantte. En er zit ene Maiko Nakamura aan de knoppen….

Wanneer tijdens de 2e akte het bekendste aria ‘Un bel di’ weerklinkt krijg ik kippenvel. Voor het eerst in mijn leven hoor ik dit live in de opera. Wat een zalig gevoel. 

De kleding doet heel hedendaags Japans aan. Het sobere decor is een treffende verbeelding van de kern van het verhaal. Het huis transformeert geleidelijk naar een zwaard van Damocles. 

Het accent dat het Argentijnse duo in deze klassieker brengt waarin we spiegels zijn voor mekaar is enorm symbolisch voor onze tijd. Daarom is deze versie van Butterfly zeer de moeite. Het oude tragische liefdesverhaal in een hartverscheurende hedendaagse interpretatie. 

The best version

Are you the best version of yourself?

In FULL colour?

Do you see the world

around you

As it is.

Or does your inner world

makes it

black and white?

(Oil on canvas)

Allerzielen

Ik verkies Allerzielen boven Allerheiligen omdat het beter klinkt.

De zielen zijn me meer genegen dan de heiligen.

All Hallows or Samhain.

Everything is better dan het vrijemarkthandelen en de plat gecommercialiseerde Halloween.

Back to old rituals

Uit de reeks ‘digitale collages uit een verzameling beelden’)

Over rituelen

Wat hebben wij in Gent toch bijzondere gebouwen. Vorige week stonden we op het zonovergoten Sint Pietersplein kijkend naar de O-L-Vrouw Sint-Pieterskerk te mijmeren over dat dit net een plek in het zuiden had kunnen zijn. Kerken, ze blijven me intrigeren.

Op radio 1 hadden Lieven & Rika Ponnet het over hoe begrafenissen steeds meer evolueren naar een slide show aan de lopende band voor besloten kringen. Het valt me ook op hoe koel en kil de crematoria zijn.

Onze zo nodige levensnoodzakelijk rituelen gooien we gewoon langs deuren en vensters buiten. Ik denk dat we deze evolutie toch eens gaan moeten herbekijken.

Iedereen is toch zo vol van het idee dat er zoveel eenzame mensen zijn.

Wel, volgens mij begint het daar.

Die besloten kringen aan de deur zetten en de herwaardering van de kerk als gebouw. De schoonheid, de dramatiek, de geur van wierook, de spirituele lading….dat kan geen enkel crematorium overtreffen.

Over Lee Miller

The secrets Lee Miller told me.

In 2020 haalde ik het verhaal van Miller vanonder het stof. Tijdens de lock down kon ik me oneindig verdiepen in het surrealisme. Via Man Ray werd het leven van Lee me in de schoot geworpen. Ik voegde haar toe in mijn reeks portretten van de vrouwelijke surrealisten. In de zomer van 2021 hing mijn portret van Miller in de expo in de Kunsthal in Gent. Niemand kende haar verhaal.

In de winter van 2022 werd ze onderdeel van mijn expo in Campo Santo en werd ze verkocht. Nog steeds hadden mensen geen idee wie Miller was.

Omdat ik haar verhaal zo bijzonder vond maakte ik terug een portret van haar.

Nu hangt ze in onze living en wordt haar verhaal met de wereld gedeeld. De film Lee is net uit in de cinema.

Op 24 oktober vertel ik tijdens het salon over de grote verhalen en de kleine anekdotes in haar leven.

Portret Lee Miller 6à x 40cm olie op doek 2024

About last night

Zo ging mijn openingspeech in de kerk in Schellebelle. Ik stapte met veel zelfvertrouwen de preekstoel op.

A dream came true.

Dit heb ik altijd al eens willen doen.

Gefezel in de biechtstoel

De geheimen die daar ooit zijn verteld geweest daar kan men een bibliotheek met vullen.

Wat werd er gezegd? Waarover gingen de zonden? Waren het werkelijk misdragingen waar men over sprak?

Werd er niet eerder gewoon het hart gelucht, een vrijblijvend gratis gesprek om het onzegbare anoniem gewoon even te kunnen vertellen….

Een altijd beschikbaar luisterend oor…

Tijdens de eerste dag expo in de kerk van Schellebelle viel me op hoeveel mensen kaarsjes kwamen aansteken.

Een ritueel dat hen zichtbaar deugd deed.

De kruik van Pandora

De doos van Pandora is een vertaalfout van Desiderius Erasmus. In het Grieks werd gebruik gemaakt van ‘Pithos’ (vat of kruik). Bij het vertalen naar het latijn maakte Erasmus de fout om dit naar ‘Pyxis’ te vertalen. Pyxis betekent doos. (Uit het boek Pandora’s kruik van Nathalie Haynes)
Het gaat het verhaal van Pandora alweer?

Omdat ze nieuwsgierig was en niet luisterde naar de raad van Zeus werd Pandora de oorzaak van alle ellende en chaos die er op de wereld werd losgelaten.

Dit was echter de mannelijke visie op de mythologie, waar zij zelf de grote helden zijn!

De vrouwen die in alle oud-Griekse verhalen voorkomen zijn monsters, extreem volgzaam of dom.

Sinds kort zijn er gelukkig heel veel hervertellingen van de mythologische verhalen, deze keer door de ogen van een vrouw.

Hier ben ik koning

Hier ben ik koning.

In mijn ivoren toren,

Binnen mijn vier muren.

Op mijn eigen eiland.

Niemand kan mij storen.

Ik ben onoverwinnelijk.

Gisteren tijdens een gesprek met een lieftallige jongedame (die weet wie ze is als ze dit zal lezen) ging het over hoe kunstenaars ( =ter verduidelijking vrouwen én mannen) angstvallig op hun eigen eiland zitten met al hun ervaringen, bedenkingen, plannen, expertise, technieken en hoe succesvol naar de buitenwereld stappen met hun werk.

Wij delen niet.

Liefst delen we niets.

Stel je voor dat de andere met ideeën gaat lopen en meer succesvol zou kunnen worden.

We zitten het liefst alleen op de troon waar niemand ons kan verstoren.

We hebben de hofnar afgedankt.

Hem buitengezet bij het op te halen afval.

In zijn spiegel kijken werd een té pijnlijke ervaring.

(Bic drawing ‘Me, the King’)

Wat mag, wat kan, wat niet?

Wat mag, wat kan, wat niet?

Wat kan net door de beugel?

Wat is vulgair? Wat is ordinair?

Wat is algemeen geaccepteerd?

Dat wat niet stoort?

Waar valt beeldende kunst onder?

In welk vakje leggen we de maatschappelijke ongemakkelijke beelden?

De onderste donkere lade met het etiket VERDOEMENIS

Ik ervaar dat ik mezelf die vragen stel, méér dan ooit tevoren.

Ik doe vrijwillig aan zelfcensuur.

Zijn schilderijen van naakte mannen ook gecensureerd?

(History of nakedness)

Veerle Verbeke tekening

Verbinding

Wat is dat ‘verbinding maken’ met de ander? Gisteren was dit thema één van de onderwerpen in het radioprogramma ‘de wereld van Sofie’ op radio 1. Een kritische blik op de massa zelfhulpboeken, een wildgroei aan coachende mensen en de eeuwige retraites.
Verbinding kan op elk moment, het ligt op straat, op een trottoir, gewoon onderweg in jouw dagelijks leven.
Verbinding maken is écht praten, écht luisteren, écht rondom jou kijken, even de klok stilzetten en binnenkomen in een wildvreemde living en je welkom voelen.
Na de expo ‘Troost’ kreeg ik het privilege om een aantal werkjes een nieuwe thuis te geven. De manier waarop mensen me even in hun cocon laten binnenstappen is hartverwarmend. Hoopvol om te ervaren dat zelfs in deze ‘egocentrische prestatie gerichte ratrace wereld’ er dit soort mooie momenten leven.

Foto, Nr 3 III uit de reeks van Troost (verkocht)

Oostende

Het eerste ‘Oostende bezoek’ dit jaar. Het is een ritueel geworden de zee groeten op 11 januari. Facebook liet me netjes herinneren dat ik er op 10 januari 2023 ook al was. Hoe mijn onbewuste biologische klok dit aanvoelt dat het tijd is om de zee te ademen.

Als kunstenaar en liefhebber van kunst kan ik ook niet anders dan Ensor en zijn tijdgenoten gaan bewonderen.

Wat een overdaad in het Muzee!

De grote stoorzenders waren de houten latten onder en bovenaan, ze leidden de aandacht af van de schilderijen. Het dicht bij elkaar hangen viel nog mee, dat kan je interpreteren als een overdaad op doek / een overdaad aan werken in de zaal.

Niettegenstaande mijn Spilliaert-fan zijnde was ik zeer onder de indruk van de kleuren van Ensor (zie onderstaande foto’s).

Al die kleurrijke werken bij elkaar, wauw!

Als het oog die overdaad aan roze, blauwe, groen en gele tinten registreert doet dat iets met het brein.

Dat was een hele bijzondere ervaring.

Het bracht me in een staat van euforie. Plots had ik geen last meer van de overdaad aan lawaai van kwetterende mensen en de aanwezige klassen met joelende kinderen.

Mijn handen

Ze hield van mijn handen. De manier waarop je beweegt intrigeert me, zei ze. Door haar leerde ik het woord understatement kennen. Ze gebruikte het woord wanneer ik sprak, zo’n kwart eeuw geleden. ‘Dat is een understatement’ sprak ze streng en wees ze me vaak vinger wijzend toe.
Dat was ik, inderdaad.
Een understatement.
Zoveel mogelijk dingen afzwakken, klein maken, er vooral niet opvallen.
Aangeleerde conditioneringen.
Maar mijn natuur besliste daar anders over. Ik ben gestopt met understatements. Nu staan mijn woorden in een extra dikke verflaag.
Door haar dacht ik vandaag terug aan mijn handen. Ze zijn ooit vereeuwigd. Zij heeft ze op doek gezet, zo’n kwart eeuw geleden.
Jaren later, toen ze een einde maakte aan haar leven belandden een aantal van haar werken in Ecoshop.
Daar, jaren later in die Ecoshop, stond ik aan de grond genageld toen ik dat schilderij van haar daar zag. Met mijn handen. Ik heb het niet gekocht en niet meegenomen. Het werk en het verleden zaten te dicht op mijn vel.

Foto ‘Selfie with hands’

Hokje

Ik ben in het juiste hokje terechtgekomen. Eindelijk. Daar voel ik me volledig thuis. In alle andere hokjes was het ook wel ok, alhoewel het wel wat wrong.

Soms was het gewoon te klein dat hokje.

Het paste wel, maar niet volledig.

Dan nam ik een volgend half passend hokje, waar ik ook tijdelijk verbleef.

Gelukkig heb ik nu een oplossing gevonden en hoef ik niet meer te verhuizen.

In mijn huidig hokje staan alle deuren open, en de vensters ook.

We zijn allemaal van dezelfde planeet.

Foto Jan De Proost ‘trying to have a conversation 

Oudejaarsavond

Wat doen jullie op oudejaarsavond?

Wij, we doen niets.

Het heeft me jaren gekost om met overtuiging en vreugde deze woorden uit te spreken.

We doen niets. Cool hé. Zonder vleugje melancholie of enige tristesse.

Ik hou vooral van de pré en post feestjes. Tussen de marge feestjes. Spontane feestjes. Maandag of woensdagfeestjes. Vrijdagfeestjes.

Voila, bij deze

Alvast mijn allerbeste feestwensen aan iedereen in feestkleed en stropdas

(BIC drawing ‘Giacometti is my DJ’)

Negen levens

Ik ben waarschijnlijk een laatbloeier in alles. Of ik heb negen levens, dat is ook een mogelijkheid.

Mijn eerste ferme allesoverheersende heartbreak ervoer ik zeven jaar geleden. Op latere leeftijd dus.

Al die broken heart songs uit mijn jeugdjaren begreep ik nooit echt ten volle. Die woorden raakte me niet, of eerder, ik begreep ze niet.

Nu sommige nummers uit de jaren tachtig terug op mijn pad wandelen snap ik eindelijk waar ze over zingen.

Na al die jaren begrijp ik eindelijk alle verhalen in al die boeken over dat thema.

Het getal zeven is dan ook zo mooi en symbolisch. Alles is onderhevig aan cycli. Na drie jaar voelt iets als ‘eigen’ aan. Na zeven jaar is de cyclus afgewerkt. Na negen jaar ben je pas klaar voor de volgende rondgang.

Foto: Inkt op papier. Tijd om te groeien is het mooiste geschenk dat je jezelf kan geven

Le café Français

S’avonds in Parijs op zoek gaan naar een geschikte restaurant is een kwestie van in de juiste omgeving op zoek te gaan. Liefst een etablissement met een inspirerend rood interieur, waar allerlei pluimage over de vloer komt, de bediening met stralende glimlach een streling voor het oog is en de muziek klinkt als, ah oui, Paris. Daar zat een interessante oude man die mijn aandacht even heeft vastgehouden.

Veerle Verbeke tekening

Over een woord

Een woord veroorzaakt een arsenaal aan mogelijkheden. Voor mij kan een woord zowel links als rechts als de volgende afslag rechtdoor en omgekeerd betekenen. 

Het woord ‘troost’ bracht me naar allerlei niet voor de hand liggende paden. Zoals het onderzoek naar het begin van alles, the big bang.
Troost in het gegeven dat wij allemaal afkomstig zijn uit dat ene kleine moment. Dat moment waar er niets was en er plots iets ontstond.
Troost in het feit dat wij allemaal ook terugkeren naar die staat van zijn.
1 geheel met alles en niets.

Foto: inkt op papier ‘the big bang’ Een onderzoek naar het beeld van het begin van alles. Een studie van de ontploffing van een atoombom. First Milliseconds of a Nuclear Explosion.

De stoomkoker

over huiselijk geweld

De stoomkoker staat al veel te lang op het vuur. Huiselijk geweld staat weer in de kranten.
Deze keer ligt de focus op Denderhoutem.
Er zijn een massa persoonlijke verhalen die de kranten nooit halen. Het zijn verhalen die ronddwalen tussen vier muren. Verhalen die verzwegen worden. Uit angst, uit schaamte. Misschien bij jou thuis, bij de buren of een vriendin.
Het reageren met geweld zit vaak al lang verweven in het gedrag van de geweldpleger. Zij ervaren een tekort aan woorden om expressie te geven aan hun angsten, daarom gaan ze over tot een fysiek antwoord. Het is zo belangrijk om niet blind te blijven voor deze problematiek en dit tijdig in te zien. Wacht niet tot er onomkeerbare definitieve schade wordt toegebracht.
Het gevoel van onveiligheid kan heel lang onder jouw huid blijven zitten. Dat heb ik lang geleden persoonlijk ervaren.
#stopviolenceagainstwomen#stopmetzwijgen

Foto: self portrait ‘Song to yourself, don’t let me disappear’

De stoomkoker

Nog zeven dagen

Nog zeven dagen voor mijn volgende expositie. 

Ik voel al een lichte euforie. De plannen zijn helemaal klaar in mijn hoofd. De ruimtes in het kasteel zijn virtueel ingevuld.
Wat kijk ik hier naar uit.
De titel "Female, een onderzoek naar de overschreden grens" begint een eigen leven te leiden. Zo was ik vandaag een hele dag op bezoek bij Louise Bourgeois. Virtueel weliswaar. De magische krachten van Frankenstein ben ik nog niet machtig genoeg
Wat is dat 'een vrouwelijk perspectief'?
Kan ik dit filteren uit een wereld die al eeuwen kijkt door een mannelijke bril?
Vertrekken wij niet vanuit het mannelijk perspectief omdat we het zo hebben aangeleerd?
Wat is de lijn die ik teken vanuit mijn vrouwelijk wezen?
Aangezien mijn lichaam vrouwelijk is, mijn hand vrouwelijk is teken ik daarom een vrouwelijke lijn?
Wat is dat vrouwelijk beeld, die vrouwelijke lijn, die vrouwelijke tekening?

Foto: één van mijn schilderijen uit de expo FEMALE

acryl op canvas

Hannah Arendt

De hedendaagse situatie in Palestina en Israël was in 1944 al duidelijk voor Hannah Arendt. Over het Zionisme had ze ook haar mening.
Ze schreef er heel enthousiast over het en pleitte voor de oprichting van een joods leger dat Hitler zou helpen verslaan. Toen in mei 1942 een zionistische conferentie besloot het zionisme volledig af te stemmen op de realisatie van de joodse staat, keerde Arendt zich van die ideologie af. Toen de zionisten in 1944 stipuleerden dat de joodse staat geheel Palestina moest omvatten zonder rekening te houden met de toenmalige bewoners voorspelde Arendt dat de Arabieren nu 'alleen nog de keuze hadden tussen vrijwillige emigratie of tweederangs burgerschap'.
Het zionisme waar Hannah Arendt van droomde, een revolutionaire en universalistische beweging, was nu definitief verdrongen door het eng nationalistische zionisme van Theodor Herzl.

Foto: Portret van de jonge Hannah Arendt acryl op canvas

Je bent mooier als je lacht

Je bent mooier als je lacht las ik onlangs.
Het is niet de eerste keer dat ik die woorden hoor in mijn leven.
Spontaan gaf ik gevolg aan het voorstel om te lachen.
Dat deed ik vroeger ook.
Ook als opgroeiende puber na een emo huilbui, ook als jong meisje voor die belangrijke mooie uitstraling op een foto, ook als iets oudere vrouw als ontwapenende woorden om mijn ‘bedreigende’ serieuze blik te breken.
Vandaag blijven die woorden langer hangen in mijn hoofd. Omdat ik er aandacht voor heb ontwikkeling door Sontag, Cixous, Irigaray, Kristeva en Bregje Hofstede te lezen.
Waar komt dat vandaan als (vooral) mannen die uitspraak doen?
Die uitspraak raakt het kleine meisje binnenin mezelf. Ze komt in een innerlijke tweestrijd. Ze wil niet lachen als anderen dat vragen, ze wil dat op het moment dat ze dat zelf wil. En toch gaat ze mee in het voorstel omdat ze niets liever wil dan leuk gevonden te worden.
LEUK, the magic word on Facebook.
Ik gebruik liever Eddy Wally’s legendarische ‘GEWELDIG’. Alleen al omdat er telkens een rood hartje verschijnt.

Foto: zelfportret uit de reeks ‘being a good girl’ uit de expo FEMALE

Ik breek mijn hoofd

Ik breek mijn hoofd
zachtjes.
De gedachte aan Cixous’ écriture feminine en Lacan’s concept of the phallus.

Foto : inkt op papier 2023

Your face is my face

Your face is my face is the face of all women in ancient history. That face tells our stories.
Wie kent niet de stoere verhalen uit de oude Romeinse en Griekse mythologie? Iedereen heeft er ooit wel eens eentje gehoord. Sommigen onder jullie kregen waarschijnlijk de hele tantaluskwelling voorgeschoteld en bleek het een sisyfusarbeid om dit alles te blokken. Voor anderen was het de Hoorn des overvloeds en een waar bacchus festijn.
Vorig jaar opende ik met heel veel nieuwsgierigheid de doos van Pandora en stond stil bij de verhalen van de Gorgonen.
Met argusogen ging ik op op pad in deze oude macho wereld

.
Foto: Digitale collage ‘All women’s history’ 

Over mythologie

Ik kan voor mijn onderwerp geen betere dag uitkiezen dan de eerste dag van het schooljaar .
De Griekse mythologie en de verhalen van Homerus.
Een reflectie van de toenmalige cultuur waar de positie van de man en de vrouw duidelijk worden beschreven. De mannen zijn de helden en de vrouwen uitermate tam of monsterachtig wild. Ondertussen zijn er al wat herschrijvingen geweest van de verhalen van vrouwen in de Griekse mythologie. Zo kregen onder andere Penelope, Circe, Medusa en Pandora al wat meer hedendaagse invullingen. Prosperine and Midas is een hervertelling van Mary Shelley, Frankenstein you know, geschreven in 1820. Volgens mijn zoektocht (correct me if I’m wrong) de eerste die zich ooit waagde aan een meer vrouwelijke versie. De afgelopen jaren kwamen er boeken op de markt van Pat Barker, Nathalie Haynes, Madeline Miller, Margaret Atwood met meer vrouwelijke invulling voor deze toch wel zeer mannelijke verhalen.
Toch mis ik iets…..Wat deze schrijfsters invullen is de vrouwelijke visie van de vrouw in deze mannelijke heldendaden.
Wat als Homerus een vrouw zou zijn geweest in een meer matriarchale maatschappij. Zou de Ilias en de Odyssee niet volledig moeten worden herschreven?
‘Playing with the gods

Foto: Circe uit de expo @TakeIn Gent acryl on canvas

Sorry

You just got caught in the crossfire

Sorry. You just got caught in the crossfire’. Dat waren de laatste woorden van een vroegere vriend aan de telefoon.
Mocht ik een man zijn geweest was dit me niet overkomen. Het is niet de eerste keer, neen, het is the story of my life. Vrouwen die de andere vrouw uit de weg willen ruimen om manlief te blijven behouden zijn al meerdere keren mijn pad gekruist.
Vriendschap tussen man en vrouw is blijkbaar nog steeds een probleem. De mogelijkheid tot verliefd worden en tussen de lakens belanden is nog steeds dé grote dreiging.
Is dit iets wat maar langzaam aan zal veranderen?
Of is dit net een gedrag dat nog meer naar buiten zal komen omwille van de steeds groter wordende onzekerheid in deze tijd?

Caught in the crossfire is just another word for killing people who are at the wrong place at the wrong time. Be careful with words

Foto: tekening potlood op papier.